+ همه ی 00:00 های عاشقی عالم به فدای یک لحظه ی آمدنت ؛ مهدی جان ...

+ باز این پاییز رسید و دل من غرق بهانه های گاه و بی گاه شد . امشب نمی دانم دلم چه اش شده است؟ می دانی ؟ بدجور گرفته ... این بدجور یعنی خیلی به شدت ... رفته بودم دیدنش ، تازه از زیارت علی بن موسی الرضا (ع) برگشته بود. از آنهایی ست که دوست داری کل کارهای روزانه ات را رها کنی و بنشینی و مات ِ صورتش شوی تا برایت حرف بزند و تو آرام شوی ... می گفت آنجا که بوده امام زمان (عج) را حس می کرده ... افسوس می خورد ... می دانی برای چه ؟ می گفت این آدم ها برای رفتن ِ امام ، که دیگر وجودش بین ما نیست این طور عاشقانه به پابوس می آیند اما ... اما نمی دانست چرا یادمان نمی آید که ما یک امام حی و زنده داریم که دلش بدجور برای ما می تپد ... دلم بدجور بغض کرده ... چرا ؟ دروغ که نداریم ... من به شدت کمبود چیزی را در زندگی ام حس می کنم ! خدایا ... من دلم می خواهد یک عزتمند واقعی ، یک سرور ، یک مولا ، از مقابلم رد شود و من همه ی جانم بمیرد از کیف ِ دیدنش ... تو فکر می کنی وقتی بیاید ، می شود مقابلش زانو زد و به اندازه ی تمام سالهای نبودنش زجه زد و او هم از سر ترحم دست نوازش بر سر ما کشد ؟ چه حسی دارد تجربه ی این حس زیبای ترحم ؟ ... شما که می دانید ، دلتنگ که شوم ، بهانه گیر می شوم ... حالا هم دلم تنگ است ... خداوند ، دل ِ من به شدت تنگ است ... کجاییم ما ؟ چرا نمی شناسیم زمان ظهورش را ؟ چرا دعا نمی کنیم فرجش را ؟ همه ی وجودم آتش می گیرد وقتی یاد صحنه ای می افتم که می گویند حضرت پرده ی کعبه را می گیرد و اشک می ریزد برای فرجش ... دلم برای محرم به شدت تنگ شده است . برای شب عاشورا تا خودم را مثل هرسال بگذارم جای زهیر و به حال جامانده ی خودم اشک بریزم ... دلم برای رمضان هم تنگ شد ... دلم برای نورباران نیمه ی شعبان ، برای جان دوباره ی زمین ، برای کمی تازگی نفس ، دلم برای همه ی خوب ها و خوبی ها تنگ شد ... کجاست آن یگانه منجی عالم که با دیدنش تمام غصه های دل را از یاد برم ؟ حالم خراب است خدا ... می گذاری تا سحر ، روی شانه هایت اشک بریزم ... ؟

پ.ن 1: تا آمدم بهانه هایم را پست بزنم ، پیامک داد که : صبح می یایی بریم حرم برای ندبه ...!!!

پ.ن 2 : چه می کنی یا این دل و حال ِ خراب من ، خداوند ... ؟؟