اللهم الرزقنی شفاعه الحسین یوم الورود و صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

حسرت دیدار، از همان دم که بر دمید ، آغاز شد ... بر من دمید و انسان شدم و بر تو دمید و عشق شدی ... همه عشق ، همه روح ، همه باران ! و من از همان آغاز تشنه شدم ! انسان ِ تشنه به باران تو ، روح تو و عشقت ، که به حق ، ذره ذره ، قطره قطره ، باراندی بر جان عاشقم که تشنه ی همیشه ی دیدار توست ...

دلخوشم تنها ، که پیش از دمیدنش بر من ، تو را دم زده بود ... و آنگاه که بر من دمید ، عاشق شدم ، تشنه و حبس در حصار حسرت ِ دیدار ...

چه زیبا بود قلم خداوندی اش که پیش از خلقتم ، تــو را و تــمــام عشق را ، از خــــود دمید ... و یک به یک ، تک به تک ، آسمان و زمین و میانه اش را بر بوم هستی نگاشت و من هنوز ... در حصار حسرت ِ دیدار ، حبس ...

تو شدی حسین (ع) ! تو شدی حسین ای عشق که دم زده از نفس عاشق اش بود و من ... من ، انسان که بی دم ِ خداوندی اش ، خاک بودم ... بی باران ، بی روح ، بی تو ... زاویه ی چشمانم با قطره قطره ی بارانت آمیخته شد و اشک ، شد سهم حصار تنگ حسرت ... و یکه تویی که می توانی از این حصار ، رهایی ام بخشی . رهایی ... و آزادم کنی از عطش ، از نگاهِ خیره به وصال و قلبی که بی درنگ ، جان می شود وقتی بخوانی اش ...

شگفتا ! شگفتا که همه ی هستی ، همه ازحرف و نور و کلمه ... همه در شتابند برای رفتن روز از پی روز و رسیدن به اربعین تو ... برای دیدار ، برای وصال ... می دانم ، می دانم ای عشق ! که می خوانی ام روزی ، لحظه ای ، زیر باران دعوتت ، و آنگاه دوباره ، دمیده می شوم از نـــو ... از تــــو ... و تازه می شود این روح خاکی ام ، که بی تو و بی عشق و بی دمش ، ذره ای بود گمشده در هستی ...

خانه ات آباد حضرت عشق ... خانه ات آباد که حتی در حسرت و در انتظار هم ، دل آباد می کنی ...