اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم

سلام سلام صد تا سلام .مي بينم كه به سلامتي به جز خودم هيچ كس ديگه به وبلاگم سر نزده و كلي شرمنده كردين ! با با نذارين نا اميد شم ! حداقل اگه اومدي يه نظر تاپ بذار تا از دلم در بياد. شما كه بهم تبريك نگفتي ، پس حداقل بذارين خودم به خودم تبريك بگم تا اگه آشنايي يا  فاميلي اومد تو نگه: بابا  تو ديگه كي هستي ؟ غاز چروني ميكردي بهتر از وبلاگ نويسي بود!

نرگس جون عزيزم الهي قربونت بشم، دمت گرم با اين وب باحالت . مباركت باشه . خسته نباشي .

وب باحالي داري!( ديدين بعضي ها هنوز مطلب وب و نخوندن ، نظر مي دن وب با حالي داري ؟ اينم از همون نوع بود)خب بسه ديگه  ، دو تا مطلب باحال فقط به خاطر تو:

شگفتي هاي هفتگانه ي جهان

در كلاس درس آموزگار از دانش آموزان خواست آن چه كه گمان مي كنند در حال حاضر جز شگفتي هاي هفتگانه ي جهان محسوب مي شوند را ، فهرست وار بر روي كاغذ بنويسند.البته در اين بين اختلاف نظرهايي وجود داشت اما شگفتي هايي كه بيش از همه راي آوردند از اين قرار بودند:1 -اهرام بزرگ مصر  2- تاج محل  3-دره گراند كانيون  4-كانال پاناما   5-آسمان خراش امپاير استيت بيلدينگ 6- كليساي بزرگ سنت پيتر  7-ديوار بزرگ چين

اما هنگامي كه آموزگار آرا بچه ها را جمع مي كرد ، متوجه شد كه يكي از دانش اموزان هنوز فهرست خود را تكميل نكرده است.بنابراين از او پرسيد كه ايا مشكلي پيش آمده ؟ دخترك دانش آموز گفت:"بله،يك قدري،من هنوز نتوانسته ام تصميم بگيرم كداميك از آنها را بنويسم زيرا تعدادشان زياد است."

خانم اموزگار گفت:"عيبي ندارد ، به ما بگو چه چيزهايي را نوشته اي شايد كه بتوانيم كمكت كنيم."

دخترك قدري ترديد كرد ، اما سپس از روي كاغذ خود چنين خواند : " ديدن ، شنيدن ، لمس كردن ، چشيدن ، احساس كردن ، خنديدن ، دوست داشتن "

كلاس در چنان سكوتي فرو رفته بود كه حتي اگر سوزني هم به پايين مي افتاد،مي شد صداي برخورد آن را با سطح زمين شنيد.حقيقت آن است كه ما چيزهايي به اين سادگي را كه واقعا شگفت انگيز هستند ناديده مي گيريم و قدر آنها را نمي دانيم. شايد كه اين داستان كوتاه يادآور خوبي باشد از اينكه ارزشمندترين چيزهاي زندگي را، انسان ، نه ميتواند با دست بسازد و نه خريداري كند. 

ديروز، امروز و فردا !

در هفته دو روز است كه نبايد خودمان را به خاطر آنها آزار دهيم.دو روزي كه در آن نه بايد بترسيم و نه بايد از چيزي هراس داشته باشيم.

اولين روز ، ديروز است كه باري از غم ها ، اشتباهات ،خطاها ، رنجها و نگراني ها را بر دوش مي كشد.ديروز هيچ گاه نزد ما بر نمي گردد.تمام طلاهاي جهان نمي توانند آن را براي ما دوباره زنده كنند.ما نمي توانيم كارهاي انجام شده و سخنان گفته شده را دوباره تكرار كنيم. ديروز يك روز گذشته و به سر رسيده است.

روز ديگر كه بايد غصه هاي آن را كنار بگذاريم ، فردا است.فردايي كه آكنده از اميد،وعده وقول و قرارها،نتايج بي ارزش،بدبختي ها و مشكلات ريز و درشت است.آينده براي ما مبهم است.ممكن است كه آفتاب تابناك پرتوهاي طلايي خود را بر سر ما بتاباند و يا ابرهاي تيره جلوي روشنايي او را بگيرند.هيچ كس از آينده خبر ندارد.

بنابراين فقط امروز براي ما مي ماند.همه ي ما مي توانيم در يك روز در مبارزه تسليم و يا پيروز شويم. زماني قدرت ما رو به ضعف مي رود كه وزنه هاي ديروز و فردا – اين دو ابديت وحشتناك - را به نگراني هاي امروزمان بيفزاييم.در واقع اين تجارب امروز نيست كه ما را از زندگي نا اميد و دلسرد مي كند،بلكه اين تلخي پشيماني گذشته و ترس از آينده است.

بنابراين بايد فقط غصه ي امروز را بخوريم!