اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم

سلام .... بالاخره تابستون 86 هم از راه رسيد . من كه همين اولش دارم تلف مي شم از گرما ...ولي خب چاره اي نيست بايد ساخت .خدا كنه زودتر پاييز 86 هم از راه برسه .آخه من عاشق پاييزم !

اميدوارم از پست امروز خوشتون بياد و يه تاثير مثبت توي زندگيتون داشته باشه .

يك مدير جوان و موفق ، سوار بر اتومبيل جگوار خود اندكي سريع تر از معول از يك محله ي مسكوني مي گذشت. او مراقب بود تا مبادا ناگهان كودكي از جلوي اتومبيل پارك شده اي به طرف خيابان بپرد و هر وقت گمان مي كرد كه چيزي ديده است از سرعت خود كم مي كرد .

به هنگام عبور اتومبيل هيچ كودكي به وسط خيابان نپريد.اما ناگهان يك پاره آجر به در بغلي آن برخورد كرد. مرد جوان پا را روي ترمز كوبيد و سپس چند متر عقب زد تا به نقطه اي رسيد كه آجر از آنجا پرتاپ شده بود .آنگاه راننده خشمگين از جگوار به بيرون پريد يقه ي نزديك ترين كودك به خود را گرفت و او را به سمت يك اتومبيل پارك شده هل داد و فرياد زنان گفت:

"چرا اينكار را كردي ؟ تو كي هستي ؟ اين يك اتومبيل جديده و آجري كه تو پرتاپ كردي خرج زيادي روي دستم مي ذاره . آخه چرا اين كارو كردي؟"

 پسرك كم سن و سال به حالتي پوزش طلبانه ، گفت:

" خواهش مي كنم آقا...خواهش مي كنم دعوام نكنين . من معذرت مي خوام . ولي نمي دونستم چه كار ديگه اي بايد بكنم . من به اتومبيل شما آجر پرت كردم براي اينكه هيچ اتومبيل ديگه اي نمي ايستاد."

پسرك در حالي كه گلوله هاي اشك بر چهره اش جاري شده و از پاي چانه اش به پايين مي چكيد به نقطه اي دورتر در كنار يك اتومبيل پارك شده اشاره كرد و گفت:" اون برادر منه كه از روي صندلي چرخدارش بر زمين افتاده و من زورم نمي رسه بلندش كنم."

پسرك آنگاه به مرد جوان كه مات و متحير شده بود گفت:"به من كمك مي كني برادرم را روي صندليش بنشونيم؟ او صدمه ديده و سنگين تر از اونه كه من بتوانم تنهايي اين كار را بكنم."

صاحب اتومبيل كه به طور غير قابل تصوري تحت تاثير قرار گرفته بود ، بغض گلويش را فرو بلعيد. آنگاه شتابزده به طرف پسر معلول رفت و او را روي صندلي چرخدارش نشاند و سپس دستمال تميزي از جيب در آورد و آنرا را روي زخم و بريدگي تازه اي كه بر روي دست او پديد آمده بود بست.

آن مرد با يك نگاه سريع پي برد كه همه چيز به خير خواهد گذشت.پسرك به مرد غريبه گفت:"متشكرم، خدا خيرتون بده."

مرد جوان كه هنوز قادر به حرف زدن نبود، در سكوت به آن پسرك كه صندلي چرخدار برادر معلول خود را بر روي پياده رو به طرف خانه شان به پيش مي برد چشم دوخت. مرد جوان در حالي كه در فكر غوطه مي خورد، آهسته آهسته به سمت اتومبيل گران قيمت خود بازگشت .

خسارت وارده  به بدنه ي اتومبيل كاملا مشهود بود ، اما او هرگز اين زحمت را بر خود هموار نكرد كه آنرا تعمير كند. او فرو رفتگي روي بدنه ي اتومبيل را به حال خود گذاشت تا هر وقت آن را مي بيند به ياد اين ماجرا بيافتد.

هرگز در مسير زندگي آنقدر به شتاب پيش نرويد كه ديگران براي جلب توجه شما ،

 به سويتان پاره آجر پرتاپ كنند !