اللهم الرزقنی شفاعة الحسین یوم الورود و صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

داماد را اینطور به حجله نمی فرستند که امام ، علی اکبر را مهیای میدان می کرد . با چه وسواسی هدیه اش را برای خدا آذین می بست .

صحابی همه یک به یک آماده بودند ، اذن جهاد گرفته و رفته بودند . امام خود مهیای میدان شده بود ، اهل بیت و بنی هاشم ، پروانه وار گردش حلقه زده بودند و هر یک به لحن و تعبیر و بیانی ، جان خویش را سد راه او کرده و او را از رفتن بازداشته بودند . او اما نزدیک ترین ، محبوب ترین و دوست داشتنی ترین هدیه را برای این مرحله از معاشقه با خدا برگزیده بود . شاید اندیشیده بود که خوبترهایش را اول فدای معشوق کند .

شاید فکر کرده بود که تا وقتی پسر هست ، چرا برادر زاده ؟ چرا خواهر زاده ؟ تا وقتی هنوز حسین فرزند دارد ، چرا فرزند حسن ؟ چرا فرزند عباس ؟ چرا فرزند زینب ؟ و شاید این کلام علی اکبر دلش را آتش زده بود که : "پدر جان ! خدا پس از تو مرا به قدر چشم بر هم زدنی زنده نگذارد . پدر جان ! دنیای من آنی پس از تو دوام نیارد و چشم های من ، جهان را از پس تو نبیند . "

اهل خیام که فهمیدند علی اکبر ، پروانه ی رفتن گرفته است ، ناگهان در هم شکستند و فرو ریختند . کاش می بودی لیلا ! اما ... اما نه ... چه خوب شد که نبودی لیلا ! تو کجا زهره ی به میدان فرستادن پسر داشتی ؟ پسر ... چه می گویم علی اکبر ! انگار کن که تمام جوان های عالم را در یک جان متجلی کرده باشند . انگار کن زیبایی و عطر تمامی گلها را به یک گل بخشیده باشند . انگار کن خدا در قامت ، قیامت کرده باشد . چه خوب شد که نبودی لیلا در این لحظات جانسوز وداع . سکینه آمده بود و دستهایش را دور کمر برادر حلقه زده بود . رقیه گرد کفش های برادر را می سترد . عباس ، عباس انگار قرآن پیدا کرده بود . علی را نوازش نمی کرد ، ستایش می کرد . علی را نمی بوسید ، می پرستید . جانش را سر دست گرفته بود و پروانه وار گرد او می گشت . چه دنیایی بود میان اینها ...

زینب و دیگر دختران و زنان حرم ، مانع بودند برای به میدان رفتن علی . این بود که حسین ، کار را با یک کلام یکسره کرد و آب پاکی را بر دست های لزران زینب و دیگران ریخت : " رهایش کنید عزیزانم ! که او آمیخته به خدا شده است ، به مقام فنا رسیده و به امتزاج با پروردگار در آمده است . از هم الان او را کشته ی عشق خدا ببینید . او را پر پر شده ، به خود آغشته ، زخم بر بدن نشسته و به معبود پیوسته بدانید . "

او این را گفت و دست های لزران دختران و زنان فرو افتاد و صیهه زینب به آسمان رفت و دل ها شکسته و روی ها خراشیده شد و موی ها پریشان و چشم ها گریان و جان ها آشفته و نگاه ها حیران !

پدر به علی گفت : " پیش رویم ، مقابل چشمانم راه برو ! " و او راه رفت ... چه می گویم ؟ راه نرفت . ماه را دیده ای که در آسمان چگونه راه می رود ؟ چطور بگویم ؟ اصلا گمان کن که سرو ، پای راه رفتن داشته باشد ! نه ، پای راه رفتن نه ، قصد خرامیدن داشته باشد ... و حسین سر به آسمان بلند کرد و گفت " شاهد باش خدای من ! جوانی را به میدان می فرستم که شبیه ترین خلق به پیامبر توست ، در صورت ، در سیرت ، در کردار ، در گفتار و حتی در گام های رفتار . تو شاهدی خدای من ! که هر بار برای پیامبر دلتنگ می شدیم ، هر باز دلمان سرشار از مهر پیامبر می شد ، هر بار جای خالی پیامبر ، جانمان را به لب می رساند و هر بار آتش عشق پیامبر ، خرمن دلمان را به آتش می کشید ، به او نگاه می کردیم . به این جوان که اکنون پیش روی تو راه می رود و در بستر نگاه تو راهی میدان می شود "

اما نه ، گمان نمی کنم که حسین توانسته بود ، دست دل از او بشوید . دلیل محکم دارم برای این تعلق مستحکم . اما ... اما وقتی تو این طور بی تابی می کنی ، من چگونه می توانم حرف بزم ؟ ببین لیلا ! اگر بی قراری کنی ، اگر آرام نگیری ، بقیه ی قصه را آنچنان از تو پنهان می کنم که حتی از چشم هایم هم کلامی نتوانی بخوانی . آرام باش لیلا ... من هنوز از رابطه ی میان این دو محبوب تو چیزی نگفته ام !!

منبع : کتاب پدر ، عشق و پسر