سلام نیکلاس!

همیشه زلزله ها باعث خرابی می شوند . اما زلزله ای که تو در دلم انداختی، باعث شد که من بعد از اینکه تمام دنیا و آدم هایش را دیدم، برای چند لحظه،خودم را هم ببینم.

خواستی از اعماق بدانی. من فکر می کنم توجه به ظاهر، باعث شده که کارهای ما کسل کننده باشد.همین نماز که به خاطر تکراری بودنش دوست نداشتم بخوانم،و احساس می کردم فقط وقتم را تلف می کند، در واقع برای تکرار شدن نبود.برای این بود که ما با همین عبارات تکراری هر بار یک قدم بالاتر روبم.هر بار خدا را از یک جهتی ببینیم که تا آن موقع ندیده بودیم.پس حتما باید از ظاهر الفاظ و عبارات می گذشتیم.اما من تا آن روز این را نمی دانستم. از کجا باید می دانستم وقتی همه ی آدم های دور و برم هر روز 5 بار نماز می خواندند و موقع نماز خواندن به مشکلات و اتفاقاتی که در طول روز برایشان افتاده بود فکر می کردند ؟.

در اعماق چیزهای قشنگی وجود داشت، اما آدم ها همان رو می ماندند. همان دم می ایستادند. داخل نمی شدند ببینند تو چه خبر است ؟ برای همین خیلی ها مثل من از ظاهر کسالت آور خسته می شدند.

اکثر آدم ها خدا را فراموش می کنند. حتی در عبادتهایشان و دعاهایشان هم خدا را نمی بینند. خواسته ها و نیازهای خودشان را می بینند.از خدا فقط همین قدر می دانند که آنها را آفریده. و آن قدر قدرت دارد که خواسته هایشان را برآورده می کند.اما نیکلاس، خدا حتما باید چیزی بزرگتر از اینها باشد تا خدا باشد. خدا برای خدا بودن ، باید بزرگتر از این باشد که فقط خواسته های کوچک ما را برآورد.خدا باید خیلی بزرگتر از این تصور کوچک ما باشد و این بزرگی را به هر حال باید بتوانیم درک کنیم و من فکر می کنم ما برای همین زنده ایم...

                                                                                       نگار

نگار !

نمی دانم چرا ما ، خدا را از زندگی روزمره جدا می کنیم. حتی او را از خودمان هم جدا می کنیم . یک موجود بزرگ آن بالا نشسته و همه را می بیندو به حرفها گوش می کند.اگر دلش خواست کمک می کند و اگر نخواست نمی کند و ما با بی میلی، بارها و بارها می خواهیم. تهدیدش می کنیم. داد می زنیم.

به او به چشم پادشاهی نگاه می کنیم که سالها و قرن ها با ما فاصله دارد و چیزهایی که با ما یاد می دهند، فقط این فاصله را زیادتر می کند و ما را از او دورتر. برای همین گاهی دیگر تصمیم می گیریم با او کاری نداشته باشیم. زندگی خودمان را بکنیم و فراموشش کنیم.

نگار ! چیزهایی که می گویم، احساسات قلبی ام است که در این سالها نسبت به خدا، شکل گرفته. ولی آیا واقعا خدا این قدر از ما دور است ؟ چرا همیشه او را از ما دور می کنند ؟

                                                                                     منتظرم. نیک

لبخند مسیح – سارا عرفانی