رمضان ات که می رسد ، تازه می فهمم حتما باید اجبار بالای سرم باشد تا خوب ِ درگاه تو شوم . تازه می فهمم باید خوب بودن را برایم واجب کنی تا به آن عهد باطنی برگردم ... آنچه که معلوم است تعداد بی شمار "نهی" هاست ! دروغ نگو ، غیبت نکن ، بد نبین ، بد نشنو ، بد نگو ... در یک کلام : بد نباش ! چه راحت نوشتم "بد نباش" ! ... خدای من ، بد نبودن سخت است ؟ شاید آنقدر سخت که برای تمرینش یک شب نه ، دو شب نه ، که 30 شب را واجب کرده ای... بد نبودن سخت هم اگر باشد ، تا تو خدای منی ، جا برای تمرین هست ... تا وقتی تو "تــواب" ی ، راه برای بازگشت هست . تا وقتی تو "سـتـار" ی ، حتما جا برای گناه هست ! گاهی فکر می کنم که چرا دوباره دعوت ام می کنی ؟ چرا دست از سر این بنده ی عاصی گنهکارت برنمی داری ؟! تو چه صبوری ... تو چه لطیفی ... اصلا تا وقتی تو "صـبـور" ی ...

...

گفتی حتی اگر صد بار توبه شکستی ، باز آ ... با تمام تکه های شکسته ی توبه هایم ، باز آمده ام خدای من ... خسته تر از همیشه ، افتاده تر از هر زمان ، با همه ی هر آنچه که نمی دانم ، با همه ی ذهن خسته و خسته و خسته ام ... شرمسارم ؛ که باز مجبورم از خوبی تو ، خوب شوم ...

خدایی که همین جایی ، دعوتت را نخوانده ، می پذیرم ... مهمان ات می شوم ...

نگاهی به من بیانداز ؛ من همان ام که تحویل سال را "یا مقلب القلوب" خواند ...

ای تکان دهنده ی قلب ها ؛

رمضان امسال را ، ختم "یا مقلب القلوب" برداشته ام ...

مقلب قلب من می شوی ؟

این 30 شب را اگر مهمان سفره ات شوم ؛ برای درد دل این بنده ات ، برای این درد دوری از تو ، برای این فراق و ... برای دغدغه ی روزهایم ، برای پیدا کردن نیمه ی گمشده ،

چاره ای هست خوب ِ من ؟

30 شب اگر مهمان کرمت ، مهمان جود و بخشش ات ، مهمان لطافتت شوم ؛

ای نزدیکتر از نزدیک ، مهمان دلم می شوی ؟